GİDENİN ARDINDAN

(12 Haziran - 23 Eylül 2011 Dönemine İthafen)

‘Nasıl bitecek bu iş?’ diyordum. İçimdeki umut bile ‘Bitmez, her şey yoluna girecek, gün gelip o da sevecek.’ diyemez olmuştu.

Sıcaklar seni tanıyışımın 2. yılının habercisiydi, ama içimi yakan sıcaklar değil hayatın yaşattıkları oluyordu. Hayat seni sevmekten ibaret değildi, günler geçtikçe anladım. Ölüm vardı mesela… Ölüme giden bir insanın en yakınında olmak ‘Seninki de dert mi!’ dedirtiyordu içimdeki sese. Hayatını kazanma zorunluluğu olan insanları dinlemek vardı. İç çekmelerine şahit oluyordum. Yıllarca sevdikleri tarafından terk edilmiş olanlar vardı. Terk edilenin canı acıyordu ve ben yarım yamalak cümlelerle onu teselli etmeye çalışıyordum.

Sen gidince seni Allah rızası için sevmediğimi fark ettim. Seni ne için sevmiştim? Bu sorunun cevabında, hayata bakışımın değişimlerine ilk tohumları attın hiç farkında olmadan… Dualarım vücut buluyordu; canım yanmadan senden ayrılıyordum. Araya tuttuğum oruçlar, bayramlar, güzel uğraşlar girdi ve acıtamadın, acıtmadan gittin. Bu, başıma gelen kötülüğün en iyi haliydi. Belki başıma gelen iyi bir şeydi ya, neyse!

Yüz yüze başlatamadığımız yüz yüze görüşemeden sona erdi. Hayatımdaki vedalarda son bir konuşma yapmak adetimdir. Buna bile gerek bırakmadın. Bir ara tekrar gelir gibi oldun ama, yine acıtamadın. Gitmeye kararlıydın ve benim her defasında senin gitme kararlarına karşı yaşadığım/yaşattığım direniş bu kez yerini durgunluğa bırakmıştı. Durgun ve sakindim… Fırtına öncesi sessizlik sandım; ama yanılmışım. O fırtına içimde hiç kopmadı.

Sakin bakakaldım ardından. Adeta yitik aklını bakışlarında gizleyen bir ruh hastası gibi… En hırçın sözlerim ‘Ne halin varsa gör!’ oldu. Ne bir duam kaldı ardına ne de bedduam…

Yine de teamül gereği… Yapılan iyilik unutulmaz; dertlerimde yanımda olmanı tebessümle hatırlıyorum.

Artık hayatıma tutunmam gerekiyor. Annemi üzmemem gerekiyor. Kardeşlerime vakit ayırmam gerekiyor. Dostlarıma başka dertler anlatmam gerekiyor; çünkü onlar seni dinlemekten çok bıktı.

Sevdim… Ne inkarım var sevgimi ne de sana bir sitemim... Hayata, kadere isyanım hiç yok. Bundan sonra tapmak da yok delicesine! İman var, inanç var, kader kısmet var, sevmek hep var… Sen yoksun; ama ben hala varım! Ve de yazdan kalma bir 'gül' var…

NOT: Bu yazıda bahsedilenler gerçek kişiler olup, yaşananlar ve anlatılmaya çalışılan hisler yer yer kurgu içermektedir.

GEÇİŞ

Bugünlerde bir tuhafım. Aslında bir o kadar da normal...

Günde 10 saat uykuyla yetinmeyen adam son olarak 3 saatin ardından uyanıyorsa ve 1,5 saatlik çabaya rağmen tekrar uyumayı başaramıyorsa ne demeli? Öyle ki, iki gündür güneşin ilk saatlerine erişmek ve balkondan kafamı çıkarınca burnuma gelen mazot kokusunu sinmek daha farklı bir durum...

Halbuki ben gözlerime güneşten önce senin girdiğin sabahları bilirim. Burnuma sinenin sana duyduğum hislerin sarhoşluğu olduğunu bilirim.

Böylesi bilindik şeyler varken uyutulmamak gerçekten tuhafmış, iki gündür anlıyorum. Anlamsız iç çekişmelerim varmış meğer benden gizli... Bir boyuttan, bir aşktan ötekine geçmek böylesi garipsenecek bir durummuş, sayende anlıyorum. Öteki aşk yok tabi ortada, üzülme! Ya da ne bileyim sevinme! Ama bir geçiş olduğu aşikar... Nerden yola çıktığımı biliyorum da nereye gidiyorum hala anlayamadım. Buna rağmen gayet sakin bir şekilde başıma gelecekleri bekliyorum. Sensizliğe alışmış olacağım günleri bekliyorum belki de...

Tüm bunların yanında bir başka ihtimal daha var... Ama her bekleyişimde gelmeyen şeylerin bolluğundan bu da bir sürprizmiş gibi geliyor bana. Öyle ki kandildi bu gece ve ben dua etmedim sen için. Allah'tan seni dilemedim; her kandilde ettiğim dualar kabul olmuyor ümitsizliğiyle. Kızma, ne diyelim; Allah affetsin...

İşte o diğer ihtimale gelelim... Sen! Sensizliğe yol aldığımı sanarken kalbim 'bir ihtimal daha var' diyor. Belki bu sefer gerçekten akışına bırakıyorum ya, bu süreç beni sana çıkaracaktır. Ama yine de unutmayalım ki bu bir sürpriz hali...

Son yıllarda hayatımdaki tek ihtimal olarak gördüğüm sen, artık diğer ihtimalsin. Bilmem, belki de yoruluyorum artık! Yoruluyorum ve senli yaşamak ihtimali tek olmaktan diğer olmaya doğru geçiyor. Hayat geçiyordu hep, değişmeyen kalmıyordu ya hani, belki ben de buna teslim oluyorum. Ben de senli olma şartından sensiz olma ihtimaline geçiyorum. Geçiyorum ki galiba bu yüzden uyuyamıyorum. Dilim söylemese de bilinç altım haykırıyor çünkü onu yavaş yavaş duymaya başlıyorum. Senli yaşamak ihtilalinden vazgeçtim, sensiz olma ihtimaline alışıyorum...

KÜÇÜKKEN

21. yüzyılda 10 yıl geçmiş; ama ben hala 90'larda kalmışım. Bir elimde gazoz kapaklarım, diğerinde çocuksu yalnızlığım... Kaldırımlar her oyunun figuranlarıydı. Dar sokaklar futbol sahalarımız oldu. Oyun oynarken yerlere düşmek hayata tutunmaktı bizim için.

Unutmam, bir bisikletim vardı hız yapmaya kıyamadığım... Küçük evimizin küçük salonunda bir itfaiye arabam vardı ağzımla sesini taklit ettiğim, bir de arkası kasa olan ziraat bankası kamyonum. Başka oyuncağımı hatırlamam. Ara sıra pikniğe giderdik, o zamanlar babam bir de top alırdı. Meğer Taksim’miş orası, küçükken bilmezdim.

Televizyon teknolojinin son harikasıydı. Power Rangers efsaneydi. Bir de Aslan Kral vardı, onunla beraber ben de büyüdüm...

Eski evin balkonuna çıktım geçenlerde. Oraya nasıl sığıp ayaklarımı sarkıttığıma hayret ettim. Yüzümde bir tebessüm yukarı çıkan yokuşu seyre daldım. Küçükken yüreğimin, şefkatimin ne denli büyük olduğunu anımsadım. Hatıralarımın ne kadar masum olduğunu düşündüm.

Küçükken yalnızdım. Bugün bakınca etrafta çok insan var. Nüfus desen, belki o zamanki İstanbul’un 2 katı olmuştur. Ama ben hala yalnızlığımı yaşayabiliyorum. Bir ses arıyorum; her an 'iyi misin' diye soracak. Eğer şehrin gürültüsü mani olmuyorsa o sesi duyamıyorum. Evet, galiba ben hala yalnızım… Evet, hem de bu koca şehirde, İstanbul’da…

fotoğraf: İbrahim PEYNİRCİ

http://galeri.netfotograf.com/fotograf.asp?foto_id=164626

OTOBÜS

Bir otobüs vardı beklediğim. Geç kalmışken okula, bir an önce gelmesiyle yetişebileceğim bir derse götürecekti beni. Gelmedi hiç… Gitmedim okula ben de… Ne dersi, ne okulu… Öfkeme karışan biraz sitem, biraz isyanımdı. Yürümeye başladım. Yağmur da sanki beni bekliyormuşçasına yağmaya başladı.

Kızgınlığım otobüse miydi, kendime mi bilemedim! O otobüs ki seni hatırlattı yağmurla. Seni de beklemek heyecanlıydı. Sen gelecektin ve beni alıp götürecektin. Ama sen de gelmedin. Ya ben sana geç kaldım ya da sen bana, hiç bilemedim… Tek bildiğim, ben seni beklerken bir şekilde sen gelmedin; tıpkı o otobüs gibi…

Yağmurun yerine gözyaşlarım ıslatmıştı yüzümü o günlerde.

Ağladım. Otobüsün gelmemesine değil, seni anımsatan yağmura eşlik etmek için ağladım. Yine ağladım evet! Senin gelmemene ağladım. Yağmur beni bekliyormuş ya ıslatmak için, kalbim de seni bekliyormuş içini gözlerimden dökmek için… Gözlerim de seni bekliyormuş, her yoldan geçene bakıp her kapıdan gireni sen sandığı için… Her sabah bir umutla uyandım, her gece bir hüzünle rüyaya daldım. Günler geçti, acım giderek hafifledi sandım. Ta ki otobüs kaçana kadar… Belki de hiç geçmemişti ya, neyse!

Seni hatırlattı otobüs, sen olacaktın cam kenarında. Sonra yağmur yağacaktı biz giderken. Ama otobüs de gelmedi, yağmur da üstüme yağdı. Sen de gelmedin, gözyaşlarım da yağmura karıştı…

UYUMAK

Uyumak ne mümkün bu gece, sen orda üzgünken...

Uyumak ne getirir rüyalardan başka?

Ki onlar da gerçek olmadıkça uyumak ne için!

Bu gece, dua etmek için. Bu gece, senin için.

Allah'ın huzurunda yalvarışlarım; her biri senin için.

Kimim, kimsin? Ne için peşindeyim?

Soruları sorarım lakin cevaplar O'nda gizli.

O'nda gizliyken aşk, öğrenmek ne mümkün!

Seni istemek dua ise seninle olmak cennet demek.

Sen derdini bana dökemeyeceksen benim yaşamam ne için!

Ben de kendimi sana diyemeyeceksem konuşmam yersiz, susmak gerek...

Her sabah uyanmamın tek anlamı umut!

İçimdeki umut her doğan güneşle sana kavuşmak dileğinde gizli; tıpkı her akşam batan güneşle gecelere küsmem gibi...

SÜRPRİZ (Gittim, Gördüm, Geldim)

Sabah ezanıyla uyanıp gün doğmadan yola düşmek güzeldi. Karaköy'de vapurdaki serinlikte şarkılar mırıldanıp şiirler yazmak sabahın kızıllığından olsa gerek. Klasik tren yolculuğunun ardından yabancı ama bir o kadar dost şehre inmenin yarattığı duygu açlığımı bastırıyordu.


Porsuk'a daha yakındım bu kez ve yeni bir çiçekçi daha öğrendim sayesinde. Uzun bir bekleyişin ardından yaptığım takip, güzel gün için sadece başlangıçtı. Elimde çiçek dedektif gibi dolaşmak doğal olarak insanların bakışlarını üzerime çekse de bende biraz ciddiyet, biraz tebessüm vardı. Ve heyecanın sıkıştırdığı nefesimi tuttuğumda çiçeklerimin ona bir sürprizi vardı. İlk başta haliyle biraz kızsa ve şok olsa da paylaştık anıları, duyguları. Güzel geçen gün bende gizli, anılarımda tatlı bir yer edindi. Geçen saatlerin ardından, ayrılığın, yüreğimde bu kadar aromalı duygular bırakacağını tahmin edememiştim.

Tren yolcularının yoğunluğu ile gece trenine ancak yer bulabilmek şehri biraz daha gezmemi sağladı. Bizim köfteciye bir selam vermek lazımdı elbet!

Uyandığımda güneş tekrar doğmuş, Haydarpaşa'nın ihtişamının ardından göğe yükseliyordu. "Anadolu'nun Denizi" ni dünde bırakıp İstanbul'umun boğazında ilerliyordum. Boğaza paralel bir şekilde başlayıp Boğazkesen'i kaplayan sis bulutu fotoğraf makinemin deklanşörüne defalarca basmama yol açıyordu. En sonunda otobüsten inip semte varmanın hazzı, bir kez daha "İşte bu!" dedirtti.

Ona attığım mesajda bahsettiğim tebessüm hala yüzümde. Dün aynı kelimeyi aynı anda söyleyişimiz ve sonrasında anlık bakışlarımız hala aklımda. Aşk-ı şehirle aşk-ı semt arasında bir yolculuk daha sona ererken bir yenisinin yolu gözlenmeye başladı bile...

(NOT: Bir buçuk aylık yazısızlığımı kah yaz tatiline kah Ramazan ayına bağlıyorum. Tabi yeni projelerimi ve para kazanma derdimi de göz önüne almak lazım. Hayat tekrar toparlanmak üzereyken bu yazı kaçınılmazdı. Şimdilik yine buralardayım.)

SEVDANIN ÇOCUĞU

Ben sevdanın ağlayan çocuğuydum. Hep bir yarim oldu benim; önce sevdiğim sonra sevilmediğim. Daha sonra da nefret ettiğim...

Ben sevdanın asi çocuğuydum. Hep yeni arkadaşlar tanıdım, yeni insanlar. Kimi çıktı hayatımdan, kimi de arada bir uğrar aklıma. Sadece biri var ki hiç unutulmamakta.

Ben sevdanın acı çocuğuydum. Gönlümde sevgi, kalbim kırık, aklım yarınlarda. Hayata gülmek isterken ben, ağlayan gözlerle tanıştım hep. Önce sevdim, sonra sevilmedim. Zaten ben sevdanın hasret çocuğuydum.

Şimdi yine bir sevdam var, yeni bir sevdam. Aklımda yar, yüreğimde özlem... Ruhum sessiz çırpınışlarda, sevilmeyi beklemekte.

Ben sevdanın aşık çocuğuydum hep. Kah ağladım, kah isyan ettim. Kah acı çektim, kah hasretle yandım. Ama hep aşıktım!

SEVDA

Siz sevda nedir bilir misiniz?

Sevda, beklemektir yolu. Çünkü aşk yoldur, aşık yolcudur. Sevda, beklerken sabretmektir. Aslolan yolu ve yolcuyu büyütmektir. Büyüyen yolda sabrını zorlayan engelleri de aşmaya çalışmaktır sevda.

Sevda aşığın gönlündeki yardır. Aşığın kalbidir. Yari düşlemektir, yarin gözlerini özlemek... Yarin ellerini tutamadığında alevlenir sevda. Tuttuğunda ise zaten kendini kaybetmişsindir.

Sevda umuttur; bir gün vuslata ereceğinin umudu... Herkes başka sever, başka sevdalanır. Herkesin kendi sevdası vardır. Ama seninkisi hep güzel olandır. Senin sevdan en kutsal olandır. Çünkü sen yaşarsın sevdanı. Çünkü senden başka kimse bilemez hissettiklerini, hissedeceklerini.

Yol sonsuzdur. Sevda uçsuz bucaksızdır. Ancak yol güllerle kaplı değildir hiçbir zaman. Engeller vardır aşılması gereken, yan yollar vardır tahrik eden. Eğer ki geçebilirsen bunları, bir gün müthiş bir yere varacaksındır. Bu yerde yar seni bekler; yarin elinde güller, güllerde yine dikenler... Ama yol sonsuz ya, kalan yolu birlikte gideceksiniz; ellerde güller, güllerde dikenler. Olsun yar yanında ya, fark eder mi?


Sevdalar ölmez mi peki? Ölür, ölür de ne zaman? Sevda vazgeçince biter, yol bitince değil... Ama sen asla vazgeçmezsin, kalbin vazgeçer. Kalbin senin her şeyindir ya!

Bazılarının sevdası ölmez. Kalbe gömülür, yine de ölmez! Çünkü kalbe gömülen sevda hep yari saklar içinde.

Benim sevdam da kutsal. Biliyorum yolum da hala uzun. Henüz vazgeçmedim ya, hala sana gelen bir yolcuyum. Biliyorum bir gün buluşacağız. Elini tutunca kendimi kaybedeceğim. Sonra yola birlikte devam edeceğiz; elimizde güller, güllerde yine dikenler. Olsun sen yanımda olacaksın ya, fark eder mi?