AĞLATTIN

Bakışın halis, gönlün muhlis
Güzel insandın, yandım
Böylesi bir hikaye anlatsam
Gülerdi trajedisiyle Şekspir
Bense hıçkıra hıçkıra ağladım
Alemlerin Rabbi razı gelmediyse
Bize kalan yegane hutbe
Vedadan ibaretmiş, utandım

24.11.2017

GİDENİN ARDINDAN

(12 Haziran - 23 Eylül 2011 Dönemine İthafen)

‘Nasıl bitecek bu iş?’ diyordum. İçimdeki umut bile ‘Bitmez, her şey yoluna girecek, gün gelip o da sevecek.’ diyemez olmuştu.

Sıcaklar seni tanıyışımın 2. yılının habercisiydi, ama içimi yakan sıcaklar değil hayatın yaşattıkları oluyordu. Hayat seni sevmekten ibaret değildi, günler geçtikçe anladım. Ölüm vardı mesela… Ölüme giden bir insanın en yakınında olmak ‘Seninki de dert mi!’ dedirtiyordu içimdeki sese. Hayatını kazanma zorunluluğu olan insanları dinlemek vardı. İç çekmelerine şahit oluyordum. Yıllarca sevdikleri tarafından terk edilmiş olanlar vardı. Terk edilenin canı acıyordu ve ben yarım yamalak cümlelerle onu teselli etmeye çalışıyordum.

Sen gidince seni Allah rızası için sevmediğimi fark ettim. Seni ne için sevmiştim? Bu sorunun cevabında, hayata bakışımın değişimlerine ilk tohumları attın hiç farkında olmadan… Dualarım vücut buluyordu; canım yanmadan senden ayrılıyordum. Araya tuttuğum oruçlar, bayramlar, güzel uğraşlar girdi ve acıtamadın, acıtmadan gittin. Bu, başıma gelen kötülüğün en iyi haliydi. Belki başıma gelen iyi bir şeydi ya, neyse!

Yüz yüze başlatamadığımız yüz yüze görüşemeden sona erdi. Hayatımdaki vedalarda son bir konuşma yapmak adetimdir. Buna bile gerek bırakmadın. Bir ara tekrar gelir gibi oldun ama, yine acıtamadın. Gitmeye kararlıydın ve benim her defasında senin gitme kararlarına karşı yaşadığım/yaşattığım direniş bu kez yerini durgunluğa bırakmıştı. Durgun ve sakindim… Fırtına öncesi sessizlik sandım; ama yanılmışım. O fırtına içimde hiç kopmadı.

Sakin bakakaldım ardından. Adeta yitik aklını bakışlarında gizleyen bir ruh hastası gibi… En hırçın sözlerim ‘Ne halin varsa gör!’ oldu. Ne bir duam kaldı ardına ne de bedduam…

Yine de teamül gereği… Yapılan iyilik unutulmaz; dertlerimde yanımda olmanı tebessümle hatırlıyorum.

Artık hayatıma tutunmam gerekiyor. Annemi üzmemem gerekiyor. Kardeşlerime vakit ayırmam gerekiyor. Dostlarıma başka dertler anlatmam gerekiyor; çünkü onlar seni dinlemekten çok bıktı.

Sevdim… Ne inkarım var sevgimi ne de sana bir sitemim... Hayata, kadere isyanım hiç yok. Bundan sonra tapmak da yok delicesine! İman var, inanç var, kader kısmet var, sevmek hep var… Sen yoksun; ama ben hala varım! Ve de yazdan kalma bir 'gül' var…

NOT: Bu yazıda bahsedilenler gerçek kişiler olup, yaşananlar ve anlatılmaya çalışılan hisler yer yer kurgu içermektedir.

BU GECE

Bu gece yalnızdı. Sessiz ve sakin, özlemişti böylesini. Aslında tek başına olması görünendi, bir de ona eşlik eden biri vardı: aşkı… 1 aydan fazla olmuştu veda edeli. Ne vedası! Kim istedi ki bunu? Pişmandı belki de! Erken vazgeçmekten pişmandı, ama sözünde duracaktı; önce aşkına sonra kendisine sözüydü bu. İstemese de bırakmıştı yakasını, kime yararı olacağı belirsizken… Yine de pişmandı kendinden!

En başına döndüğünde başlıyordu pişmanlığı; sevmek zorunda mıydı, neden bir heves olarak kalmadı da aşka dönüştü? Sevmek şart mıydı, etrafında kaç kişi seviyordu birisini gerçekten? Bilemezdi, anca tahmin edebilirdi. Tahmin ettikleri hiç de tutmadı. Kaç kere denedi değiştirmeyi, ama olmadı. Olamayacağını anladı da mı vazgeçti: buna da net bir yanıtı yoktu. Kolay oldu söylemesi, yanından ayrılması, ama ya sonra? İşte sonra anladı hüzün dolu gönlündeki acıyı, tıpkı kırılan bir parmağın acısını soğuyunca duyduğu gibi… İçi içini yiyor, zihni her soruda karmaşıklaşıyordu. Zaman oldu bu karmaşıklığın ilacı; acılara günlük sevinçler karıştı, acılar ertelendi, ama ne zamana kadar? Zaman karmaşıklığı giderirken hüznü sonlandıramadı, unutturamadı sesini sevgilinin, aynen yüzü gibi… Aklına gelen yanakları ve omuzlarıydı öncelikle. Kaç kere öpmek istemişti o yanakları, kaç kere? Peki o çıplak omuzları; ellerini tutup dudaklarını omuzlarına değdirebilmek için kaç bedeni reddedebilirdi! Dudaklarına kondurmak istediği aşk dolu öpüşmeler hep yarım kaldı aklında, hayallerinde.

Hep “bir gün” dedi, bekledi, ümit etti; arzularını başkasından alıp ona sakladı. Ama olmadı. Olmadığını vedanın ertesi günü anladı. Boğazın yazı kucaklayan derin mavilerine hüznünü bıraktı, ama gözyaşları kayboldu gözlerinde. Yine ağlayamadı, yıllar geçti, ancak gözleri direnmekteydi. Boğazı düğümlendi, şakaklarında kalp atışlarını hissetti, hiç olmadığı kadar onu düşündü; yine ağlayamadı.

Artık gözleri herkesi görüyordu, görmek zorundaydı, bu zorunluluğu kalbi değil aklı sağlıyordu; hislerine kalsa her şey, bağlardı gözlerini siyahla sırf onu görebilmek için. Her yeni arkadaşta önce sevgi aradı; saygıdan, sadakatten önce sevgiydi istediği… Sevgisizliğin acısını öğrenmişti ondan, deli gibi severken sevilmemesinden… Sitem etti veda ederken, yakındı binde birini bile göremediği sevgiden! Ama ne çare, kime söylüyordu ki?

Olmamıştı, arkasından her baktığında aldığı yenilginin ağırlığını taşıyamıyordu yorgun ruhu; onun her gidişinde arkasından baktı, her defasında yenildi ve her defasında gözyaşlarını içine akıtırken kalbi acıyla baş başa kaldı; tıpkı bu gece gibi…