Sen geleceksin ya, ben yine seveceğim. Ben sevdikçe sen gideceksin… Yakınlaştıkça uzak olacaksın. N’olur gelme, beni benimle bırak.
Ruhumdan giden sensizlikle birlikte sessizlik hakim yüreğimde. Sessizce seviyorum seni. Sessizce seni… Ve senli düşleri...
Sen gelirsen fırtınalar kopacak içimde. Haykırdığım her tufanda aşkın tılsımı bozularak sana vuracak. Yaralayacak yüreğini gidişinin biriktirdikleri. Gitmenin bu denli yakacağını gelince göreceksin. Gelme!
Gelme, ben buralarda çok iyiyim. Sevgimi reddedemeyen birisini buldum, onu seviyorum. Onu sevebiliyorum çünkü bendeki sen, senli gerçeklikten daha merhametli!
Sen gelirsen gönlüm kayar sana. Acaba’larım başlar. Sever mi diye sormalarım, gider mi diye korkmalarım, özler mi diye meraklarım yeniden yazılmaya başlar solgun gülün kızıllaştırdığı defterimin sayfalarına. ‘İnanıyorum bir gün olacak’ cümlesiyle biten güncelerim her sabah günaydın bekleyen aklımı bir kez daha şaşırtır. Kafam karışır her boşlukta, sen gelirsen... Gelme!
Korkuyorum bir gün geri geleceksin diye. Korkuyorum dizlerim yerinde durmayacak, dilim kekeleyecek diye… El aleme rezil olacağım yine ‘seviyor bu adam’ diye… Sensizlik, sevgisizlik bu kadar unutulmuşken gönlümde, boşluklarımı doldurmak için bile gelme! Korkutuyor gölgen, n’olur adını bile gösterme…
