BİRİKİNTİLERİM

Hala bir ses bekliyorum. Telefonum çalacak diye hisleniyorum. Açar mıyım bilemiyorum. Açsam ne diyeceğim, açmasam içimde biriken ne olacak? Sürekli çalan hüzün şarkılarım var ya, aradığında onların sesini kıssam mı diye düşünürken bile kendimi kaybediyorum.

Dönmemelisin o yüzden... Bende değişen pek bir şey yok. Yine boşta, boşluktayım. Senle yapamadıklarımı sensiz de yapamıyorum. Öyle işte, şaşırma! Sen başarabileceğimi sanarak giderken ben aslında umursuz zihnimi seninle onarabilme gayretindeydim. Belki de en çok yaralayanlardan biri bu oldu. Ben senli yaşamak hayalleri kurarken, senin beni sensiz bırakma düşüncelerin bana aldırmadan gelişmişti. Bu yüzden yanımda yoksun ve ben bu yüzden sana kızgınım.

Ama kızgınlığımdan ağır basan şeyler var. Mesela özlemim... Bilirsin beni, içimdekini söylemeden duramam. Doğru veya yanlış olmasına dikkat etmeden konuşurum. Özlüyorum işte, özlüyorum seni. Sabahlara sesinle uyanmayı, geceleri uykuya senle dalmayı özlememek ihanet olurdu zaten. Aşkıma ihanet etmem, sadakatimi en iyi sen bilirsin.

O kadar birikiyorum ki bazen, kendime yetmiyorum. Sağ elim soluma yetmiyor. Gözlerim aynadaki aksime yetmiyor. Seni arıyorum. Aynanın kenarlarında, köşeyi dönerken sokağın sonlarında, İstiklal'in kalabalığında sen'leri görüyorum. Anlık halüsinasyonlardaki sen'ler kabusum oluyor; çünkü sen olmuyorsun. Kimse sen olmuyor. Sen başkasın derdim ya! Keşke demeseydim... Sen başka olmayaydın. Ben sana tapmayaydım. Allah da belki cezamı vermezdi!

Öyle işte... Arada özlüyorum, sensiz gönlümü dağlıyorum; kalan zamanlarda ise hayatın aksiyonlarına sığınıyorum.

Bir başka sen'i bulabilmek ümidiyle... Hoşça gelecek olanı bekliyorum.

SENİ ÖZLÜYORUM

Seni özlüyorum... Elini hiç tutmasam da, gözlerimiz birbirine bakmasa da özlüyorum. Senden ayrı kaldıkça özlüyorum. Sesini duymadıkça içimdeki özlem büyüyor. Fotoğraflarına bakmadıkça artan özlemimi tarif edemiyorum. Gözlerindeki güzelliği görmedikçe dayanamıyorum.

“Özlüyorum” deyince sordun ya: “Ne kadar?”

Yeryüzünde uzanan yollar kadar, okyanuslara akan sular kadar, sesini her duyduğumda kalbimin atışı kadar, Sezen Aksu şarkıları kadar, İstanbul kadar özledim seni! En basit sorulara cevap veremeyecek kadar özledim. Etrafta el ele gördüğüm her çifte baktığım kadar özledim. İstanbul kadar özledim seni; vapurların peşinden gelen martılar kadar, onlara simit atan insanlar kadar, Boğaz’dan geçen gemiler kadar, meydanlarda biriken güvercinler kadar, minarelerden okunan ezanlar kadar, asırlara tanık olmuş binalar kadar, İstiklal’de çalan aşk şarkıları kadar, kışın yağan kar kadar, aşıkları ıslatan yağmurlar kadar özledim seni.

Biliyorum bu özlem hiç bitmeyecek. Çünkü yanında olsam ellerini özleyeceğim. Çünkü elini tutsam gözlerini özleyeceğim. Çünkü gözlerine baksam öpmeyi, öpsem sesini duymayı özleyeceğim. Senin beni özlemeni beklemeden özleyeceğim seni.

“Özlüyorum” deyince sordun ya: “Ne kadar?”

Bunları yazdım. Yazdıktan sonra okudum. Olmamış, anlatamamışım yine! Kelimelerle tarif edemiyorum. Ancak gözlerim anlatabilir seni özlediğimi, bir de şu yüreğim... İşte o zaman hissedebilirsin seni özlediğimi. İşte bu yüzden ‘ne kadar’ diye sorduğunda cevap verememem, sessizliğe gömülmem. Şimdi daha iyi anlıyorsun değil mi beni? İşte bu yüzden sana ‘özledim’ diyorum ama daha fazla konuşamıyorum ya. Bir gün sen de özlersen benim kadar, anlarsın sevgilim. Gözlerin, özlediğimi anlatacak gözlerimde buluşana dek, yüreğin yüreğimi hissedene dek seni özleyeceğim!