AĞLATTIN

Bakışın halis, gönlün muhlis
Güzel insandın, yandım
Böylesi bir hikaye anlatsam
Gülerdi trajedisiyle Şekspir
Bense hıçkıra hıçkıra ağladım
Alemlerin Rabbi razı gelmediyse
Bize kalan yegane hutbe
Vedadan ibaretmiş, utandım

24.11.2017

DEMEK Kİ...

'Gidenin Ardından' başlıklı yazımda Allah rızası için sevmeye değinmiştim. Bir bölümde şöyle demişim:

"Sen gidince seni Allah rızası için sevmediğimi fark ettim. Seni ne için sevmiştim?"

İnanmak bambaşka bir duygu. Mantığı, açıklaması pek yok. Her şey kalbin zihne hükmetmesiyle oluyor. Biz o tarifi zor hissin kaynağına kalp diyoruz; ama onun gönül gözü veya vicdan kelimelerini de barındıran değişik manaları mevcut. İşte o hissiyat, inancın temel adımlarını oluşturuyor.

Yukarıda bahsettiğim yazının döneminde öne çıkan bir fikrin yazılı halini paylaşmak istiyorum.

Ve tamamen bittiğini anladığımda ardından şöyle dedim:

- Demek ki Allah razı gelmedi.

NOT: Hani olmaz ya, merak eden olursa... Ben hep buralardayım; lakin bedenim kayıp. İnanmıyorsan şarkılara sor.

KAYBEDENLER

İmparatorlar tarihe kazandıkları zaferlerle geçerler. Tarihe geçmese bile kazanan biyografisine yazdırır galibiyetini…

Oysa biz öyle miyiz? Kalbimiz yenilgilerle dolu… Tarihe geçen hep kalp kırıklıklarımız… Kaybetmek alışkanlık yapmış alkolden bile usanmış bünyede! Kimliksiz kalmış en fotojenik surat ifademiz; kime ne zaman güleceğini bilemeden… Gülemeden geçen hayatlar acıların küçüklüğüne sevinir; büyük acıya ise sonbahar yağmurunun getirdiği rüzgara direnir gibi karşı gelmeye çalışır.

Fırtınalar dinmiyor. Öncesindeki sessizlikler mahkum çığlıklara dönmüş kalpten çıkarcasına… Fırtına öncesi sessizliklerinde tükenen ömürler, çökmeye hızla yol alıyor koparamadan ipleri… İpler hep kalbin elindeyken, zihin boksör yumrukları gibi yağan soruları savuşturma çabasında… Aşk kime, zafer kime? Hak eden, hak ettiği yaşama sevincini bu dünyada görme lütfuna erişemeden yolun sonuna yaklaşmaktayken kaçış kimin için? Kime ne için?

Cevap bulan sorular bitti derken cevaplar yeni labirentler açıyorsa zihinde, ‘tek suçlu kalptir’ deyiverip işin içinden çıkamazsın! Çıkmamalısın… Ama en kolayı kalbe kızmak değil mi? Kalbin kırıklıklarını hissederken ve içine çeke çeke dumanlı dünya havasını susuvermek değil mi en kolayı bir deniz kıyısında… Tüten vapur dumanlarında boğulmak varken, akan gözyaşında boğulmak neden? Kalbinden dışarı atmak varken çığlıkları, neden bu birikintileri kalbinin puslu damarlarında bırakış!

Gün senin olacak. Zaman, yine onsuz, fakat bu sefer seninle akacak. Dünyalar rüyalar içerisinde karışacak. Zihnin boğuşamadığını vicdanın gözü yakalayacak. İşte o vakit zafer sadece kazananın değil kaybedenin de olacak! Yar yolunda kaybeden, günü geldiğinde ancak arayanların bulacağı yolda kendini bulacak. Yüreğini eline alacak, en beğendiği boşluğa koşacak.

Durma git oraya, tâ ki buluncaya kadar… İnan yollar hep açıktır her şeyiyle inanana…

BİRİKİNTİLERİM

Hala bir ses bekliyorum. Telefonum çalacak diye hisleniyorum. Açar mıyım bilemiyorum. Açsam ne diyeceğim, açmasam içimde biriken ne olacak? Sürekli çalan hüzün şarkılarım var ya, aradığında onların sesini kıssam mı diye düşünürken bile kendimi kaybediyorum.

Dönmemelisin o yüzden... Bende değişen pek bir şey yok. Yine boşta, boşluktayım. Senle yapamadıklarımı sensiz de yapamıyorum. Öyle işte, şaşırma! Sen başarabileceğimi sanarak giderken ben aslında umursuz zihnimi seninle onarabilme gayretindeydim. Belki de en çok yaralayanlardan biri bu oldu. Ben senli yaşamak hayalleri kurarken, senin beni sensiz bırakma düşüncelerin bana aldırmadan gelişmişti. Bu yüzden yanımda yoksun ve ben bu yüzden sana kızgınım.

Ama kızgınlığımdan ağır basan şeyler var. Mesela özlemim... Bilirsin beni, içimdekini söylemeden duramam. Doğru veya yanlış olmasına dikkat etmeden konuşurum. Özlüyorum işte, özlüyorum seni. Sabahlara sesinle uyanmayı, geceleri uykuya senle dalmayı özlememek ihanet olurdu zaten. Aşkıma ihanet etmem, sadakatimi en iyi sen bilirsin.

O kadar birikiyorum ki bazen, kendime yetmiyorum. Sağ elim soluma yetmiyor. Gözlerim aynadaki aksime yetmiyor. Seni arıyorum. Aynanın kenarlarında, köşeyi dönerken sokağın sonlarında, İstiklal'in kalabalığında sen'leri görüyorum. Anlık halüsinasyonlardaki sen'ler kabusum oluyor; çünkü sen olmuyorsun. Kimse sen olmuyor. Sen başkasın derdim ya! Keşke demeseydim... Sen başka olmayaydın. Ben sana tapmayaydım. Allah da belki cezamı vermezdi!

Öyle işte... Arada özlüyorum, sensiz gönlümü dağlıyorum; kalan zamanlarda ise hayatın aksiyonlarına sığınıyorum.

Bir başka sen'i bulabilmek ümidiyle... Hoşça gelecek olanı bekliyorum.

KORKUYORUM BİR GÜN GERİ GELECEKSİN DİYE

Gelme. Gelme çünkü korkuyorum.

Sen geleceksin ya, ben yine seveceğim. Ben sevdikçe sen gideceksin… Yakınlaştıkça uzak olacaksın. N’olur gelme, beni benimle bırak.

Ruhumdan giden sensizlikle birlikte sessizlik hakim yüreğimde. Sessizce seviyorum seni. Sessizce seni… Ve senli düşleri...

Sen gelirsen fırtınalar kopacak içimde. Haykırdığım her tufanda aşkın tılsımı bozularak sana vuracak. Yaralayacak yüreğini gidişinin biriktirdikleri. Gitmenin bu denli yakacağını gelince göreceksin. Gelme!

Gelme, ben buralarda çok iyiyim. Sevgimi reddedemeyen birisini buldum, onu seviyorum. Onu sevebiliyorum çünkü bendeki sen, senli gerçeklikten daha merhametli!

Sen gelirsen gönlüm kayar sana. Acaba’larım başlar. Sever mi diye sormalarım, gider mi diye korkmalarım, özler mi diye meraklarım yeniden yazılmaya başlar solgun gülün kızıllaştırdığı defterimin sayfalarına. ‘İnanıyorum bir gün olacak’ cümlesiyle biten güncelerim her sabah günaydın bekleyen aklımı bir kez daha şaşırtır. Kafam karışır her boşlukta, sen gelirsen... Gelme!

Korkuyorum bir gün geri geleceksin diye. Korkuyorum dizlerim yerinde durmayacak, dilim kekeleyecek diye… El aleme rezil olacağım yine ‘seviyor bu adam’ diye… Sensizlik, sevgisizlik bu kadar unutulmuşken gönlümde, boşluklarımı doldurmak için bile gelme! Korkutuyor gölgen, n’olur adını bile gösterme…

OYSAKİ BEN...

Geçen yıl bir işte çalışırken elimde kağıt kalemin olduğu anlarda karaladığım satırlar vardı. Kağıt ve gazete yığınlarımın arasında rastladıklarımdan birinde o satırlardan bir demet sunan alttaki şiir yazıyordu. Onlarca isim ve sayının arasında bir kare içerisine yazılmış, hiçbir kelimesi karalanmamış, tek seferde dökülmüş cümlelerim... Şiire kötü bir giriş yapmışım; ama sonradan akışı iyi gitmiş.

Yazdığım her özgün yazının bir kenarına veya altına muhakkak tarih atarım; ancak bu şiirde bir tarihe rastlamadım. 2010 yılının Eylül veya Ekim ayına ait olduğunu tahmin ediyorum. Bir dönemimi iyi anlattığına hala inandığım için de sizlerle paylaşıyorum...

Bir zamanlar severdim
Candan severdim
Şimdi 'seviyorum' diyemiyorum sana
Ama 'sevmiyorum' da diyemiyorum

Nedendir bu efkar içimde?
Şarkılar mı çalmıyor artık,
Bu mevsim mi yanlış yoksa?

Oysaki ben severdim seni...
Şarkılar söyler, özlerdim
Mevsimler geçer, beklerdim
Ama şimdi diyemiyorum sana:
Seni seviyorum.

Oysaki ben seni severdim!

GİDENİN ARDINDAN

(12 Haziran - 23 Eylül 2011 Dönemine İthafen)

‘Nasıl bitecek bu iş?’ diyordum. İçimdeki umut bile ‘Bitmez, her şey yoluna girecek, gün gelip o da sevecek.’ diyemez olmuştu.

Sıcaklar seni tanıyışımın 2. yılının habercisiydi, ama içimi yakan sıcaklar değil hayatın yaşattıkları oluyordu. Hayat seni sevmekten ibaret değildi, günler geçtikçe anladım. Ölüm vardı mesela… Ölüme giden bir insanın en yakınında olmak ‘Seninki de dert mi!’ dedirtiyordu içimdeki sese. Hayatını kazanma zorunluluğu olan insanları dinlemek vardı. İç çekmelerine şahit oluyordum. Yıllarca sevdikleri tarafından terk edilmiş olanlar vardı. Terk edilenin canı acıyordu ve ben yarım yamalak cümlelerle onu teselli etmeye çalışıyordum.

Sen gidince seni Allah rızası için sevmediğimi fark ettim. Seni ne için sevmiştim? Bu sorunun cevabında, hayata bakışımın değişimlerine ilk tohumları attın hiç farkında olmadan… Dualarım vücut buluyordu; canım yanmadan senden ayrılıyordum. Araya tuttuğum oruçlar, bayramlar, güzel uğraşlar girdi ve acıtamadın, acıtmadan gittin. Bu, başıma gelen kötülüğün en iyi haliydi. Belki başıma gelen iyi bir şeydi ya, neyse!

Yüz yüze başlatamadığımız yüz yüze görüşemeden sona erdi. Hayatımdaki vedalarda son bir konuşma yapmak adetimdir. Buna bile gerek bırakmadın. Bir ara tekrar gelir gibi oldun ama, yine acıtamadın. Gitmeye kararlıydın ve benim her defasında senin gitme kararlarına karşı yaşadığım/yaşattığım direniş bu kez yerini durgunluğa bırakmıştı. Durgun ve sakindim… Fırtına öncesi sessizlik sandım; ama yanılmışım. O fırtına içimde hiç kopmadı.

Sakin bakakaldım ardından. Adeta yitik aklını bakışlarında gizleyen bir ruh hastası gibi… En hırçın sözlerim ‘Ne halin varsa gör!’ oldu. Ne bir duam kaldı ardına ne de bedduam…

Yine de teamül gereği… Yapılan iyilik unutulmaz; dertlerimde yanımda olmanı tebessümle hatırlıyorum.

Artık hayatıma tutunmam gerekiyor. Annemi üzmemem gerekiyor. Kardeşlerime vakit ayırmam gerekiyor. Dostlarıma başka dertler anlatmam gerekiyor; çünkü onlar seni dinlemekten çok bıktı.

Sevdim… Ne inkarım var sevgimi ne de sana bir sitemim... Hayata, kadere isyanım hiç yok. Bundan sonra tapmak da yok delicesine! İman var, inanç var, kader kısmet var, sevmek hep var… Sen yoksun; ama ben hala varım! Ve de yazdan kalma bir 'gül' var…

NOT: Bu yazıda bahsedilenler gerçek kişiler olup, yaşananlar ve anlatılmaya çalışılan hisler yer yer kurgu içermektedir.

GEÇİŞ

Bugünlerde bir tuhafım. Aslında bir o kadar da normal...

Günde 10 saat uykuyla yetinmeyen adam son olarak 3 saatin ardından uyanıyorsa ve 1,5 saatlik çabaya rağmen tekrar uyumayı başaramıyorsa ne demeli? Öyle ki, iki gündür güneşin ilk saatlerine erişmek ve balkondan kafamı çıkarınca burnuma gelen mazot kokusunu sinmek daha farklı bir durum...

Halbuki ben gözlerime güneşten önce senin girdiğin sabahları bilirim. Burnuma sinenin sana duyduğum hislerin sarhoşluğu olduğunu bilirim.

Böylesi bilindik şeyler varken uyutulmamak gerçekten tuhafmış, iki gündür anlıyorum. Anlamsız iç çekişmelerim varmış meğer benden gizli... Bir boyuttan, bir aşktan ötekine geçmek böylesi garipsenecek bir durummuş, sayende anlıyorum. Öteki aşk yok tabi ortada, üzülme! Ya da ne bileyim sevinme! Ama bir geçiş olduğu aşikar... Nerden yola çıktığımı biliyorum da nereye gidiyorum hala anlayamadım. Buna rağmen gayet sakin bir şekilde başıma gelecekleri bekliyorum. Sensizliğe alışmış olacağım günleri bekliyorum belki de...

Tüm bunların yanında bir başka ihtimal daha var... Ama her bekleyişimde gelmeyen şeylerin bolluğundan bu da bir sürprizmiş gibi geliyor bana. Öyle ki kandildi bu gece ve ben dua etmedim sen için. Allah'tan seni dilemedim; her kandilde ettiğim dualar kabul olmuyor ümitsizliğiyle. Kızma, ne diyelim; Allah affetsin...

İşte o diğer ihtimale gelelim... Sen! Sensizliğe yol aldığımı sanarken kalbim 'bir ihtimal daha var' diyor. Belki bu sefer gerçekten akışına bırakıyorum ya, bu süreç beni sana çıkaracaktır. Ama yine de unutmayalım ki bu bir sürpriz hali...

Son yıllarda hayatımdaki tek ihtimal olarak gördüğüm sen, artık diğer ihtimalsin. Bilmem, belki de yoruluyorum artık! Yoruluyorum ve senli yaşamak ihtimali tek olmaktan diğer olmaya doğru geçiyor. Hayat geçiyordu hep, değişmeyen kalmıyordu ya hani, belki ben de buna teslim oluyorum. Ben de senli olma şartından sensiz olma ihtimaline geçiyorum. Geçiyorum ki galiba bu yüzden uyuyamıyorum. Dilim söylemese de bilinç altım haykırıyor çünkü onu yavaş yavaş duymaya başlıyorum. Senli yaşamak ihtilalinden vazgeçtim, sensiz olma ihtimaline alışıyorum...

KÜÇÜKKEN

21. yüzyılda 10 yıl geçmiş; ama ben hala 90'larda kalmışım. Bir elimde gazoz kapaklarım, diğerinde çocuksu yalnızlığım... Kaldırımlar her oyunun figuranlarıydı. Dar sokaklar futbol sahalarımız oldu. Oyun oynarken yerlere düşmek hayata tutunmaktı bizim için.

Unutmam, bir bisikletim vardı hız yapmaya kıyamadığım... Küçük evimizin küçük salonunda bir itfaiye arabam vardı ağzımla sesini taklit ettiğim, bir de arkası kasa olan ziraat bankası kamyonum. Başka oyuncağımı hatırlamam. Ara sıra pikniğe giderdik, o zamanlar babam bir de top alırdı. Meğer Taksim’miş orası, küçükken bilmezdim.

Televizyon teknolojinin son harikasıydı. Power Rangers efsaneydi. Bir de Aslan Kral vardı, onunla beraber ben de büyüdüm...

Eski evin balkonuna çıktım geçenlerde. Oraya nasıl sığıp ayaklarımı sarkıttığıma hayret ettim. Yüzümde bir tebessüm yukarı çıkan yokuşu seyre daldım. Küçükken yüreğimin, şefkatimin ne denli büyük olduğunu anımsadım. Hatıralarımın ne kadar masum olduğunu düşündüm.

Küçükken yalnızdım. Bugün bakınca etrafta çok insan var. Nüfus desen, belki o zamanki İstanbul’un 2 katı olmuştur. Ama ben hala yalnızlığımı yaşayabiliyorum. Bir ses arıyorum; her an 'iyi misin' diye soracak. Eğer şehrin gürültüsü mani olmuyorsa o sesi duyamıyorum. Evet, galiba ben hala yalnızım… Evet, hem de bu koca şehirde, İstanbul’da…

fotoğraf: İbrahim PEYNİRCİ

http://galeri.netfotograf.com/fotograf.asp?foto_id=164626

OTOBÜS

Bir otobüs vardı beklediğim. Geç kalmışken okula, bir an önce gelmesiyle yetişebileceğim bir derse götürecekti beni. Gelmedi hiç… Gitmedim okula ben de… Ne dersi, ne okulu… Öfkeme karışan biraz sitem, biraz isyanımdı. Yürümeye başladım. Yağmur da sanki beni bekliyormuşçasına yağmaya başladı.

Kızgınlığım otobüse miydi, kendime mi bilemedim! O otobüs ki seni hatırlattı yağmurla. Seni de beklemek heyecanlıydı. Sen gelecektin ve beni alıp götürecektin. Ama sen de gelmedin. Ya ben sana geç kaldım ya da sen bana, hiç bilemedim… Tek bildiğim, ben seni beklerken bir şekilde sen gelmedin; tıpkı o otobüs gibi…

Yağmurun yerine gözyaşlarım ıslatmıştı yüzümü o günlerde.

Ağladım. Otobüsün gelmemesine değil, seni anımsatan yağmura eşlik etmek için ağladım. Yine ağladım evet! Senin gelmemene ağladım. Yağmur beni bekliyormuş ya ıslatmak için, kalbim de seni bekliyormuş içini gözlerimden dökmek için… Gözlerim de seni bekliyormuş, her yoldan geçene bakıp her kapıdan gireni sen sandığı için… Her sabah bir umutla uyandım, her gece bir hüzünle rüyaya daldım. Günler geçti, acım giderek hafifledi sandım. Ta ki otobüs kaçana kadar… Belki de hiç geçmemişti ya, neyse!

Seni hatırlattı otobüs, sen olacaktın cam kenarında. Sonra yağmur yağacaktı biz giderken. Ama otobüs de gelmedi, yağmur da üstüme yağdı. Sen de gelmedin, gözyaşlarım da yağmura karıştı…

UYUMAK

Uyumak ne mümkün bu gece, sen orda üzgünken...

Uyumak ne getirir rüyalardan başka?

Ki onlar da gerçek olmadıkça uyumak ne için!

Bu gece, dua etmek için. Bu gece, senin için.

Allah'ın huzurunda yalvarışlarım; her biri senin için.

Kimim, kimsin? Ne için peşindeyim?

Soruları sorarım lakin cevaplar O'nda gizli.

O'nda gizliyken aşk, öğrenmek ne mümkün!

Seni istemek dua ise seninle olmak cennet demek.

Sen derdini bana dökemeyeceksen benim yaşamam ne için!

Ben de kendimi sana diyemeyeceksem konuşmam yersiz, susmak gerek...

Her sabah uyanmamın tek anlamı umut!

İçimdeki umut her doğan güneşle sana kavuşmak dileğinde gizli; tıpkı her akşam batan güneşle gecelere küsmem gibi...

SÜRPRİZ (Gittim, Gördüm, Geldim)

Sabah ezanıyla uyanıp gün doğmadan yola düşmek güzeldi. Karaköy'de vapurdaki serinlikte şarkılar mırıldanıp şiirler yazmak sabahın kızıllığından olsa gerek. Klasik tren yolculuğunun ardından yabancı ama bir o kadar dost şehre inmenin yarattığı duygu açlığımı bastırıyordu.


Porsuk'a daha yakındım bu kez ve yeni bir çiçekçi daha öğrendim sayesinde. Uzun bir bekleyişin ardından yaptığım takip, güzel gün için sadece başlangıçtı. Elimde çiçek dedektif gibi dolaşmak doğal olarak insanların bakışlarını üzerime çekse de bende biraz ciddiyet, biraz tebessüm vardı. Ve heyecanın sıkıştırdığı nefesimi tuttuğumda çiçeklerimin ona bir sürprizi vardı. İlk başta haliyle biraz kızsa ve şok olsa da paylaştık anıları, duyguları. Güzel geçen gün bende gizli, anılarımda tatlı bir yer edindi. Geçen saatlerin ardından, ayrılığın, yüreğimde bu kadar aromalı duygular bırakacağını tahmin edememiştim.

Tren yolcularının yoğunluğu ile gece trenine ancak yer bulabilmek şehri biraz daha gezmemi sağladı. Bizim köfteciye bir selam vermek lazımdı elbet!

Uyandığımda güneş tekrar doğmuş, Haydarpaşa'nın ihtişamının ardından göğe yükseliyordu. "Anadolu'nun Denizi" ni dünde bırakıp İstanbul'umun boğazında ilerliyordum. Boğaza paralel bir şekilde başlayıp Boğazkesen'i kaplayan sis bulutu fotoğraf makinemin deklanşörüne defalarca basmama yol açıyordu. En sonunda otobüsten inip semte varmanın hazzı, bir kez daha "İşte bu!" dedirtti.

Ona attığım mesajda bahsettiğim tebessüm hala yüzümde. Dün aynı kelimeyi aynı anda söyleyişimiz ve sonrasında anlık bakışlarımız hala aklımda. Aşk-ı şehirle aşk-ı semt arasında bir yolculuk daha sona ererken bir yenisinin yolu gözlenmeye başladı bile...

(NOT: Bir buçuk aylık yazısızlığımı kah yaz tatiline kah Ramazan ayına bağlıyorum. Tabi yeni projelerimi ve para kazanma derdimi de göz önüne almak lazım. Hayat tekrar toparlanmak üzereyken bu yazı kaçınılmazdı. Şimdilik yine buralardayım.)