ÜZGÜNÜM

oyunun en güzel yerinde zil çalınca üzülürdük ya, öyleyim...


kaybettikçe bi çentik attı
alnımın üstüne tanrı
büyüdün dedi
bu yağmurlar bu yüzden..


elimden tutup karanlıktan aydınlığa sen çıkardın.. bana yürümeyi öğrettin yeniden.. ama düşünce 'artık yanında değilim' dedin..
işte acıydı bu; kanayan dizlerimi ağrıtandan çok kalbimi sızlatan bir acı..

Üzgünüm sevgili okur!

Yazamıyorum. Son iki haftada yaşadıklarım düşünmemi, hissetmemi karmaşıklaştırıyor. Acı çekmek özgürlük değil, öyle olsa durur mu ellerim? Bunun yanı sıra, hayata karşı üşengeç bir hal aldım, farkındayım. Üzgünüm kalemim, üzgünüm kağıdım. Ne yazabiliyorum, ne de okuyabiliyorum. Ancak alıntılar yapabilirim sizlere: "Bir kıyamet böldü uykularımı; geceyi aşamadım. Umuttu, sevinçti yarının adı; ben dünlerde kaldım."

Bir yanda kalbim, diğer yanda yüreğim. Kalbim romanesk isyanlarda, yüreğim zihinsel gururumun peşinde. Gecelere küsmek üzereyim, sabredin. Sebep mi? Sebebim "Cano." Biliyorum, "O yoksa, yazı da yok!" dememeliyim size. Ama yazamıyorum.

En kısa sürede yazmak ve paylaşmak ümidiyle...

BU ŞEHİR

10 Şubat'ta kaleme aldığım bir yazı...

Film izlemek istiyorum artık, bir kitap okumak... Gezmek için dışarı çıkmak istiyorum, boğazı seyretmek... Vapura binmek istiyorum, ufukları selamlamak, martılardan kaçmak... İnsanları izlemek istiyorum, içlerinden ve dışardan. Meydanlara gidip aralarına karışmak, bir pencereye çıkıp onları yukardan izlemek istiyorum. Dar sokaklarda kaybolmak istiyorum, top oynayan çocuklara yol sormak... Sahile inmek istiyorum, karşı kıyıyı seyretmek... Fotoğraf çekmek istiyorum. Çektiklerime tekrar bakıp hasret gidermek için! Galata’ya çıkmak istiyorum, keşke merdivenleri olsa! İstanbul’a bakmak istiyorum dört bir yandan, her yeri görmek istiyorum.


Sonra gitmek istiyorum artık, bu şehri sana bırakmak... Kendimi yollara bırakmak istiyorum, otobüslere, trenlere... Denizden uzak bir yer istiyorum; artık denizi seyretmemek için, bu şehri hatırlamamak için. Ama olmuyor! Gitsem olmuyor, çünkü gidip de geriye dönesim geliyor. Bu şehirde herkes kendi hikayesini en acıklı sanıyor ya, ben de ondan korkuyorum ağlamaya. Ben de mi öyle zannediyorum acaba?

Olur da gidersem eğer, biliyorum döneceğim ya, utanıyorum. Utanıyorum İstanbul’a tekrar dönmekten, neden gittin diyenlerden, gitme diyenlere dönmekten... Gitmek mi zor, kalmak mı bilmiyorum. Ama gitmesem oluyor bir şekilde. Çünkü hayatın akışına her kapıldığımda gitmek aklıma gelmiyor. Sen istemesen de bu şehirde beni, gitmememi isteyen birileri hala var çünkü!

SENİ ÖZLÜYORUM

Seni özlüyorum... Elini hiç tutmasam da, gözlerimiz birbirine bakmasa da özlüyorum. Senden ayrı kaldıkça özlüyorum. Sesini duymadıkça içimdeki özlem büyüyor. Fotoğraflarına bakmadıkça artan özlemimi tarif edemiyorum. Gözlerindeki güzelliği görmedikçe dayanamıyorum.

“Özlüyorum” deyince sordun ya: “Ne kadar?”

Yeryüzünde uzanan yollar kadar, okyanuslara akan sular kadar, sesini her duyduğumda kalbimin atışı kadar, Sezen Aksu şarkıları kadar, İstanbul kadar özledim seni! En basit sorulara cevap veremeyecek kadar özledim. Etrafta el ele gördüğüm her çifte baktığım kadar özledim. İstanbul kadar özledim seni; vapurların peşinden gelen martılar kadar, onlara simit atan insanlar kadar, Boğaz’dan geçen gemiler kadar, meydanlarda biriken güvercinler kadar, minarelerden okunan ezanlar kadar, asırlara tanık olmuş binalar kadar, İstiklal’de çalan aşk şarkıları kadar, kışın yağan kar kadar, aşıkları ıslatan yağmurlar kadar özledim seni.

Biliyorum bu özlem hiç bitmeyecek. Çünkü yanında olsam ellerini özleyeceğim. Çünkü elini tutsam gözlerini özleyeceğim. Çünkü gözlerine baksam öpmeyi, öpsem sesini duymayı özleyeceğim. Senin beni özlemeni beklemeden özleyeceğim seni.

“Özlüyorum” deyince sordun ya: “Ne kadar?”

Bunları yazdım. Yazdıktan sonra okudum. Olmamış, anlatamamışım yine! Kelimelerle tarif edemiyorum. Ancak gözlerim anlatabilir seni özlediğimi, bir de şu yüreğim... İşte o zaman hissedebilirsin seni özlediğimi. İşte bu yüzden ‘ne kadar’ diye sorduğunda cevap verememem, sessizliğe gömülmem. Şimdi daha iyi anlıyorsun değil mi beni? İşte bu yüzden sana ‘özledim’ diyorum ama daha fazla konuşamıyorum ya. Bir gün sen de özlersen benim kadar, anlarsın sevgilim. Gözlerin, özlediğimi anlatacak gözlerimde buluşana dek, yüreğin yüreğimi hissedene dek seni özleyeceğim!

SEVMEK

Sevmek seni herkesten uzaklarda.. Seslerden uzak ama insan seslerinden.. Sadece kuş sesi olsun, su sesi de.. Ve senin sesin, senin nefesin.. Şimdi tek istediğim bu..


Sevmek kolay değil dediler, duydum, okudum, dinledim.. Ama ilk kez hissettim sevmek zormuş.. Pişman mıyım? Hayır.. Ve içimde öyle bir mücadele gücü var ki, kim gelirse gelsin, ne çıkarsa çıksın severim seni, sevmek için ve sevilmek için mücadele ederim.. Biliyorum yaparım bunu tüm kalbimle.. Sana şiirler yazamam belki, şarkılar da söyleyemem.. Ama severim.. Yeter ki sen iste, yeter ki sen de sev.. Gerisini bana bırak.. Ben seni severim, herkese ve her şeye rağmen.. İnan, inan bana.. İnanmıyorsan bak yüreğime hissedeceksin, bak gözlerime göreceksin..

Sevmek kolay değil, zor; gördüm, anladım.. Ama bilirsin söz konusu sen isen ben zoru da denerim.. Kaybetmekten korkmam, kazanacağıma bakarım.. Kaybedeceğim sen isen korkarım, ama kazanacağım da sensin ya ona şaşarım! Peki ben şimdi ne yapayım? Hiçbir şey yapamasam da seni severim..

Söz veriyorum ben seni her şeyimle severim.. Ömrüm bitse de severim.. Ve bilirim ki seversem adam gibi severim.. Bunu herkes görmesin, bilmesin, duymasın fark etmez; sen bil yeter sevgilim.. Ben seni sevdim.. Sadece sevdim.. Bundan sonra da hep seveceğim.. Yeter ki sen iste, sen de sev sevgilim.. Sen de sevdikçe ben bu sevdadan vazgeçmeyeceğim..

DÖNÜŞ

Sayın okuyucu,

Blog yazılarıma Şubat ayı ile birlikte tekrar başlama kararı almış bulunmaktayım. Aydan aya yazabildiğim "gece" yazılarımı sizlerle bu kez daha sık paylaşmayı ümit ediyorum. Bu kararı almamda katkısı olan "Cano" ya teşekkürlerimi sunuyorum. O kim derseniz, şimdilik adı bende saklı! Ancak en kısa zamanda siz de onunla tanışacaksınız emin olun. Çünkü yazılarıma ilham kaynağı olmaya başladı bile.

Bunun dışında, farklı konularda yazılarımı da okuyacaksınız. Eskiden kaleme aldığım bazı yazılarımı da paylaşacağım; yani onunla tanışmamdan önce yazdıklarımı... Zaten ilham kaynağım o ise, atılan başlıklarla ve yazının içeriğiyle bunu fark edebileceğinizi tahmin ediyorum.

Eskişehir'e sevgilerimle...

BELLİ BELİRSİZ

Kim bilir ki kaybettiğim anın zaferlerimin başlangıcına ilham olacağını?

Ellerinde tuttuğun o zarfı açtığın anda bir melodi çınlayacak kulaklarında, bu sahne eski Türk filmlerinden bir alıntı zannedip gülümseyeceksin, okumaya başladıkça sesimi duyar gibi olacaksın, ısrarla kendini haklı bulacak ve sessizliğinden haykırışlar büyüteceksin... Kadifemsi ellerinin tuttuğu o kağıt parçasındaki kelimeleri teker teker okurken bir damla yaş düşecek gözlerinden... Aynaya yaklaşacaksın, 'Sen pişman olmazsın!' diyeceksin... Bu defa olacaksın!


Hazinelerin korunması gerekir ve dünden kalan her an hayatında birer hazinedir ya hani; bunca değeri yok etmenin acısı yüreğini titretince, kahve gözlerinden parmak uçlarına kadar bir ürperti esecek. Okuduklarının sadece bir masal olduğunu savunan beynin, yelkenleri suya indirecek, bunun gerçek olduğunu farkedeceksin ve...

İşte o kağıt parçasının sonunda tamamlanmamış üç noktalı bir cümle, seni kızgınlıkla düşündürecek! Son satırın ne olduğunu bilmeden, anlamlı anlamsız, yerine getirilebilecek bütün cümleleri deneyeceksin! Nafile çabaların... Benim devam ettiğim kelimeyi bilemeyeceksin, senin son noktayı koyduğun sözcüğü bulamayışım gibi anlamsızca bir heceden ibaret kalan bir satırla!

Zarfı yırtmayı düşünen titrek ellerin, odanın her yerine iz bırakan ayakların, düşüncelerle dolmuş beynin, sesimin yankı yaptığı kulakların, bütün hepsi üstüne gelecek, nefessiz kalır gibi olacaksın ve biliyorum yine telefona elin uzansa da arayamayacaksın. Öyle ya, sen pişman olmazsın!

Ben de açılmayan telefonun diğer ucundaki belli belirsiz bir sesle kalacağım...

(NOT: Bu yazı Eskişehir'den gönderilmiştir.)

SİNEMA VE AŞK

Bir filmden alınmış bir sahne gibiydi. Sultanahmet’te durakta tramvay beklerken onu soluna almıştım. Ara sıra konuşuyor, genel olarak sessiz kalıp etrafa bakıyordum. O da beklettiği arkadaşının yanına bir an önce ulaşmak istiyor ve elinde telefonu mesaj yazıyordu. Taksim’e gidecekti. Tramvaydan Eminönü’nde inecektim, o ise köprünün diğer ucu Karaköy’de… Netice itibariyle Taksim’in etrafındaki semtlere mesafesi kısa olmasına rağmen çok farklı bir ortama sahip olması ilginç karşıladığım bir durum olmuştur, özellikle lise yıllarımda. Tekrar başa dönersek, tramvay Çemberlitaş’tan bulunduğumuz durağa süzülürken biz durağa geleli henüz 1-2 dakika olmuştu. “İşte geliyor!” sözü üzerine etrafı izlemeyi bırakıp kafamı sola, tramvayın geldiği yöne çevirdim. Ve belki hayatımda ilk kez hissettiğim bir şekilde, kendimi sinemada film izliyormuş gibi hissettim. Hani kameranın insanın gözünden bakıyor gibi bir çekim açısı olur ya, evet aynen öyleydi. Aslında tramvaya bakıyordum ve hemen sol yanımda duran o, arka planda kalıyordu. Sonra ona odaklanınca bu kez tramvay arka planda kaldı. Tüm bunları o an düşündüm; tramvaya binene kadar… Gerçekten çok hoşuma gitti.


O gün ile ilgili düşününce; ben onu beklerken merdivenlerden çıkışı, etrafımdaki insanların -zaman zaman fark ettiğim- bize bakışı, kullanacağım kelimeleri seçerken kaşımı, gözümü, ağzımı çeşitli şekillere sokuşum, mekandan çıktığımızda turistler için özenle hazırlanmış ve araçlara kapalı o yolda yürüyüşümüz, az önce bahsettiğim tramvay sahnesi, tramvayda önce beraber ayakta duruşumuz, ardından onun oturup benim baş ucunda dikilişim, onunla el sıkışıp vedalaşmam, indikten birkaç adım sonra derin bir “Ohh!” çekişim, Galata’ya göz kırpışım, ardından Galata’yı karşıma aldığımda martıların önümde dans edişi, daha önce onun bir fotoğrafının arka planında gördüğüm binayı otobüsün içinden seyredişim, Haliç’e bıraktığım tebessüm, oturduğum sokağa girerken kafamı kaldırıp binalara bakışım, eve girince duyduğum huzur (evet en önemlisi bu huzur olmalı) esas olarak bir filmin sahnelerinde yer alabilecek ve aklımda kalan karelerdi.

Sahilde durup Galata Kulesi’ne şöyle bir baktım, sonra sahile yanaşmış Eminönü Balıkçısı’nın balık kokularına gelmiş olan onlarca martıyı fark ettim. Kıyıya yakın yerlere biriken atıkları bildiğimden suyun öte kısımlarını izledim, bana huzur veren Galata Kulesi ve sonsuz sular, işte özlediğim tablo! Demek istediğim bu sahne de filmden alınmıştı sanki.

Adımı efsane aşıklar listesine yazdırmaktan çok, aşkımı bitmemiş aşklar listesine yazdırmak istiyordum. Onun ve ona duyduğum aşkımın hayatımda ve ötesinde sonsuz bir yer edinmesini istiyordum. Çok şey mi istiyordum?

BİZ ÖSS'YE BARAJ AŞMAK İÇİN GİRMEDİK Kİ!

Sıkılırız bazen. Gidişat kötüdür. İntiharı düşünmek dahi tuhaf gelmez en iyimser insana. Ölüm ne kadar rahatlatır değil mi?

Hayata bir sınav gözüyle bakınca çok farklı şeyler görürsün. Nelerle karşılaşacağını önceden bilmiyorsun; nerede, ne zaman ne olacağını yaşadıktan sonra anlıyorsun. Halbuki bize öğretilen bu değil ki! Bize sınava dair her şey bildirilirdi. Ne zaman, nerede olacağını bilir, ona göre hazırlanırdık. Bi tek sorulardan ne çıkacağını bilmezdik; ama soru tarzları ve yöntemler öğretildi bize. Biz ÖSS'ye baraj aşmak için girmedik ki! Peki bu durumda hayat bir sınav oluyor mu? Bırakın öncesinden kestirmeyi, sonunda ne olacağımız bile şüpheli.

Hayatın içinde kader var dediler bize. Alınyazısını belledik. Kaderimizde yazılanı, yaşadıktan sonra öğreneceğimizi bile bile kabul ettik bu inancı, en azından çoğumuz. O zaman hayat bir sınav değildir benim için, ya da bize öğretilen sınav hayatla ilişkilendirilemez. Eğer yanılıyorsam, hayat bir sınav ise, hayat sınavlardan ibaret ise, ben bu sınava girmek istemedim, bu yüzden çıkmak istiyorum. Çünkü bize kaderden bahsetmediler...